Şrift ölçüsü:
A+
A
A-
Kr
21 Dekabr 2013

Namazda...

Niyyət deyildikdən sonra balaca oğlan uşağı qaça-qaça gəlib mənim yanımda dayanıb, əllərini qulağına aparıb namaza qoşuldu. Bir neçə dəqiqədən sonra uşaq namazda oynamağa başladı. Gah əllərini üzünə tərəf aparır, gah səs salır, gah da gözlərini yumub açırdı. Mən aşağı baxırdım, amma istər-istəməz onun hərəkətlərini görürdüm. İndiyə kimi ayrı bir uşağı namaz üstə oynayan görməmişdim. Buna namaz demək olmazdı.

Dedim ki, yəqin burada bir hikmət var. Əgər bu uşaq özünə nəzarət edə bilmirsə, bir çoxlarımız namazda sakit dayanırıq, əlimizi, gözümüzü və ayağımızı o tərəfə bu tərəfə hərəkət etdirmirik. Amma fikrimiz oynayır. Namazda zehnimiz hərəkət etməyə başlayır. Banka getmək, göyərti almaq, instituta getmək, necə dərs oxumaq, qabaqkı, sonrakı işlərimiz, televizor və ya balaca oğlan uşağı mənim kənarımda namaza durdu. İndi