Şrift ölçüsü:
A+
A
A-
Kr
08 Dekabr 2014

Gecələr sübhə kimi vay Hüseyn vay demişəm

Vaxt o vaxt oldu qoyub məclisi-əğyar qədəm,
Başda bir iddə ürək dağlı ğəzəlani-hərəm,
Hamı xəstə ənduhü-qəmü-dərdü-ələm,
Ali-ətharı görüb durdu ayaq üstə Yəzid,
Başladı söhbətə ol zalımü-bişərmü-pəlid.

Dedi Zeynəb sizi Allah necə gör xar elədi,
Alıb ənsarini əldən səni biyar elədi,
Gözlərində gününü həmçu şəbi-tar elədi,
Öldürüb qardaşını qəlbini yandırdı fələk,
Məhzərimdə səni qolbağlı dayandırdı fələk.

Zeynəbə gətdi Yezidin sözü şuru-həyəcan,
Qanı az qaldı dayansın özünə verdi təkan,
Dedi zalım, nə dedin, lal olasan bircə dayan,
Vurma töhmət bizə ey fərdi-kəsifi-əməvi,
İftiradan bilirsən pakidi nəsli-Ələvi.

Hübbi-dünya necə həqdən səni gör dur e,ləyib
Belə məlum olur qüdrət səni məğrur eləyib